คำนวณเงินทดแทนกรณีว่างงาน (ประกันสังคม ม.33)

เงินทดแทนต่อเดือน ตามค่าจ้างและเหตุแห่งการว่างงาน

เงินทดแทนกรณีว่างงานคือสิทธิที่ผู้ประกันตนมาตรา 33 ได้รับเมื่อออกจากงาน เพื่อประคองค่าใช้จ่ายระหว่างหางานใหม่ จำนวนเงินขึ้นกับสามอย่างคือเหตุแห่งการว่างงาน ค่าจ้างที่ใช้ส่งเงินสมทบ และจำนวนเดือนที่ส่งมาแล้ว

ตัวเลขที่ต้องรู้ให้ถูกคืออัตรากรณีถูกเลิกจ้าง ซึ่งปรับขึ้นจากร้อยละ 50 เป็นร้อยละ 60 ตั้งแต่ 28 มิถุนายน 2568 ตามกฎกระทรวงฯ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2568 แต่บทความจำนวนมากและเอกสารสรุปบางฉบับยังใช้ตัวเลขเก่าอยู่ คนที่ถูกเลิกจ้างจึงมักประเมินเงินที่จะได้ต่ำกว่าความจริง ส่วนกรณีลาออกไม่ได้ถูกแก้ ยังคงเป็นร้อยละ 30 เท่าเดิม

ขั้นที่ 1 — ดูว่ามีสิทธิหรือไม่ ต้องส่งเงินสมทบมาแล้วไม่น้อยกว่า 6 เดือน ภายใน 15 เดือนก่อนว่างงาน ไม่จำเป็นต้องติดต่อกัน และต้องไม่ถูกเลิกจ้างด้วยเหตุตามมาตรา 78 (2) เช่น ทุจริตต่อหน้าที่ จงใจทำให้นายจ้างเสียหาย หรือละทิ้งหน้าที่เจ็ดวันทำงานติดต่อกัน

ขั้นที่ 2 — หาค่าจ้างรายวัน ตามมาตรา 57 ให้นำค่าจ้างที่ใช้เป็นฐานคำนวณเงินสมทบสูงสุดสามเดือน ภายในสิบห้าเดือนก่อนเดือนที่มีสิทธิ มารวมกันแล้วหารด้วยเก้าสิบ ข้อควรระวังคือหน้าต่างย้อนหลังคือ 15 เดือน ไม่ใช่ 9 เดือน ตัวเลข 9 เดือนเป็นถ้อยคำของกฎหมายฉบับก่อนปี 2558 ที่ถูกยกเลิกไปแล้ว

ขั้นที่ 3 — คูณอัตราตามเหตุ ถูกเลิกจ้างได้ร้อยละ 60 ของค่าจ้างรายวัน รับได้ครั้งละไม่เกิน 180 วัน ส่วนลาออกหรือสิ้นสุดสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอน ได้ร้อยละ 30 รับได้ครั้งละไม่เกิน 90 วัน

เพดานที่ต้องรู้ ฐานคำนวณถูกครอบด้วยเพดานเงินสมทบซึ่งปัจจุบันคือ 17,500 บาทต่อเดือน คนที่เงินเดือน 30,000 หรือ 50,000 จะได้รับเท่ากับคนที่เงินเดือน 17,500 พอดี คือกรณีถูกเลิกจ้างได้วันละ 350 บาท หรือเดือนละ 10,500 บาท เพดานนี้จะขยับเป็น 20,000 บาทในปี 2572 และ 23,000 บาทในปี 2575

เรื่องวันที่ทำให้หลายคนเสียเงินโดยไม่รู้ตัว เจ็ดวันแรกนับแต่วันว่างงานไม่ได้รับเงิน เริ่มมีสิทธิวันที่ 8 และต้องขึ้นทะเบียนผู้ว่างงานภายใน 30 วัน การขึ้นทะเบียนช้ากว่านั้นไม่ได้ทำให้หมดสิทธิ แต่จะได้รับนับตั้งแต่วันที่ขึ้นทะเบียนเท่านั้น ช่วงก่อนหน้าหายไปเลยและขอย้อนหลังไม่ได้ ยิ่งช้ายิ่งเสีย จากนั้นต้องไปรายงานตัวไม่น้อยกว่าเดือนละครั้ง