📋คำนวณเงินชดเชยเลิกจ้าง

เมื่อลูกจ้างถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้มีความผิดร้ายแรง กฎหมายกำหนดให้นายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชยตามอายุงาน ซึ่งเป็นสิทธิที่ลูกจ้างได้รับตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 118 หลายคนไม่ทราบว่าตัวเองมีสิทธิได้รับเท่าไหร่ หรือไม่ทราบว่ากฎหมายได้แก้ไขเพิ่มขั้นสูงสุดไปแล้ว เครื่องมือนี้คำนวณให้ตามอัตราปัจจุบันพร้อมแสดงตารางครบทุกขั้นเพื่อให้ตรวจสอบได้เอง

ค่าชดเชยคำนวณจาก อัตราค่าจ้างสุดท้าย คูณด้วยจำนวนวันตามอายุงาน โดยลูกจ้างรายเดือนจะแปลงค่าจ้างเป็นรายวันด้วยการหารด้วย 30

อัตราค่าชดเชยตามมาตรา 118 แบ่งเป็น 6 ขั้น เริ่มจากทำงานครบ 120 วันแต่ไม่ครบ 1 ปี ได้ค่าจ้าง 30 วัน ครบ 1 ปีแต่ไม่ครบ 3 ปี ได้ 90 วัน ครบ 3 ปีแต่ไม่ครบ 6 ปี ได้ 180 วัน ครบ 6 ปีแต่ไม่ครบ 10 ปี ได้ 240 วัน ครบ 10 ปีแต่ไม่ครบ 20 ปี ได้ 300 วัน และครบ 20 ปีขึ้นไป ได้ 400 วัน

ข้อควรระวังสำคัญ ขั้นสุดท้ายที่ 20 ปีขึ้นไป ได้ค่าชดเชย 400 วันนั้น เพิ่งถูกเพิ่มเข้ามาโดย พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน ฉบับที่ 7 พ.ศ. 2562 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 5 เมษายน 2562 ตารางค่าชดเชยจำนวนมากที่ยังเผยแพร่อยู่บนอินเทอร์เน็ตเป็นข้อมูลก่อนการแก้ไข จึงจบเพียงแค่ 300 วัน หากคุณทำงานมานานกว่า 20 ปีแล้วพบตารางที่ระบุ 300 วัน ให้ตรวจสอบอีกครั้งเพราะคุณอาจมีสิทธิได้มากกว่านั้น

ค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า เป็นเงินคนละส่วนกับค่าชดเชย หากนายจ้างต้องการเลิกจ้างโดยให้ออกทันทีไม่บอกล่วงหน้า จะต้องจ่ายค่าจ้างแทนการบอกกล่าวเพิ่มอีกหนึ่งงวดการจ่ายค่าจ้าง ซึ่งสำหรับลูกจ้างรายเดือนก็คือค่าจ้างอีกหนึ่งเดือน

กรณีที่ไม่ได้รับค่าชดเชย ได้แก่ การลาออกด้วยความสมัครใจ การทำงานไม่ครบ 120 วัน สัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาแน่นอนและสิ้นสุดตามกำหนด และการถูกเลิกจ้างเพราะกระทำความผิดร้ายแรงตามที่กฎหมายระบุ เช่น ทุจริตต่อหน้าที่ จงใจทำให้นายจ้างเสียหาย หรือละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสามวันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร